دوره 17، شماره 3 - ( پاییز 1404 )
جلد 17 شماره 3 صفحات 67-58 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Golchin Manshadi A, Tarahomi M, Madadi Jaberi A. Guppy, Sex Reversal Induction, Hormon therapy, Alpha Methyltestosterone, Population. 3 2025; 17 (3) :58-67
URL: http://jmb.ahvaz.iau.ir/article-1-1023-fa.html
URL: http://jmb.ahvaz.iau.ir/article-1-1023-fa.html
گلچین منشادی علیرضا، ترحمی محمد، مددی جابری عارف. بررسی اثر هورمون 17 آلفا متیل تستوسترون در القای نرسازی در نوزادان ماهی گوپی (Poecilia reticulata). زیست شناسی دریا. 1404; 17 (3) :58-67
گروه بهداشت و بیماری های آبزیان، واحد کازرون، دانشگاه آزاد اسلامی، کازرون، ایران.
چکیده: (377 مشاهده)
به منظور بررسی اثر نرزایی هورمون 17 آلفا متیل تستوسترون بر روی بچه ماهیان گوپی، ابتدا مولدین به دو گروه ۱۰ تایی در دو آکواریوم تقسیم شدند. بچه ماهی ها به 5 گروه به نام های A (شاهد)، B، C، D و E با دوبار تکرار تقسیم شده و به ترتیب گروه A با پلت 4/0 شرکت بیومار بدون هورمون17 آلفا متیل تستوسترون ، گروه B آغشته به ۲ میلیگرم در صد گرم خوراک با هورمون ، گروه C آغشته به 4 میلیگرم در صد گرم خوراک باهورمون، گروه D آغشته به 6 میلیگرم در صد گرم خوراک با هورمون و گروه E آغشته به 8 میلیگرم در صد گرم خوراک با هورمون 17 آلفا متیل تستوسترون به مدت ۶۰ روز تعیین تغذیه شدند تا به اندازه کافی رشد کرده و صفات ثانویه جنسی در آنها نمایان شود. نتایح نشان داد با افزایش غلظت هورمون 17 آلفا متیل تستوسترون، جمعیت نر در میان بچه ماهیان بصورت معنی داری افزایش یافت (0/05≥P)، بطوری که درصد جمعیت نرها در گروه شاهد نسبت به درصد جمعیت ماده ها 48.9 به 51.1 درصد بود در حالی که این درصد در گروه E به 75.42 در برابر 24.57 درصد یعنی بیش از سه برابر جمعیت ماده ها رسید. نتایج حاصل از تاثیر هورمون 17 آلفا متیل تستوسترون بر بازماندگی بچه ماهیان در گروه های مختلف مورد مطالعه نشان داد این هورمون تاثیر معنی داری بر افزایش یا کاهش بازماندگی بچه ماهیان نداشت و تغییرات حاصله از نظر آماری هم معنی دار نبود (0/05).
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
