دوره 17، شماره 4 - ( زمستان 1404 )
جلد 17 شماره 4 صفحات 37-18 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Moftakhar P, Alishahi M, Tabandeh M R, Khosravi M, Gharbavi M. Comparative Efficacy and Immunologicity of Oral and Injectable DNA Vaccination Against Streptococcus agalactiae in Nile Tilapia (Oreochromis niloticus). 3 2026; 17 (4) :18-37
URL: http://jmb.ahvaz.iau.ir/article-1-1102-fa.html
URL: http://jmb.ahvaz.iau.ir/article-1-1102-fa.html
مفتخر پریسا، علیشاهی مجتبی، تابنده محمدرضا، خسروی محمد، غرباوی محمود. مقایسه کارایی و ایمنی زایی واکسن DNA علیه استرپتوکوک آگالاکتیه به روش تزریقی و خوراکی در ماهی تیلاپیا نیل (Oreochromis niloticus). زیست شناسی دریا. 1404; 17 (4) :18-37
گروه بهداشت دام، طیور و آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
چکیده: (49 مشاهده)
واکسیناسیون بهترین روش مقابله با بیماری استرپتوکوکوزیس در ماهی تیلاپیاست. مزایای واکسنهای نسل سوم موجب گرایش بیشتر متولیان بهداشت آبزیان به استفاده از این واکسنها برای پیشگیری از این بیماری شدهاست. در این تحقیق ، ایمنیزایی، کارایی و اثر بر رشد واکسن DNA تولیدشده بر پایه ژن BibA باکتری استرپتوکوکوس آگالاکتیه در دو روش خوراکی و تزریقی با واکسن فرمالینه نسل اول این باکتری مقایسه گردید. به این منظور، تعداد 225 قطعه ماهی تیلاپیا (3/25±19/4 گرم) در قالب 5 گروه و هر گروه با سه تکرار تقسیم شدند. تیمارهای 1 و 2 بهترتیب با واکسن DNA استرپتوکوکوس آگالاکتیه به روش خوراکی و تزریقی واکسینه شدند. تیمارهای 3 و 4 با واکسن فرمالینه همین باکتری به روش خوراکی و تزریقی ایمن شدند و گروه شاهد واکسنی دریافت نکرد. ماهیها به مدت 75 روز در شرایط یکسان پرورش یافتند. در روزهای 30، 60 و 75 زیستسنجی انجام و از ماهیها نمونه خون اخذ شد. شاخصهای رشد، عیار آنتیبادی اختصاصی و شاخصهای ایمنی غیراختصاصی بین تیمارها مقایسه گردید. سپس تمامی گروهها با باکتری زنده استرپتوکوکوس آگالاکتیه چالش داده شدند و تلفات طی 14 روز ثبت شد. نتایج نشان داد در اغلب شاخصهای ایمنی بررسیشده، هر دو تیمار واکسن تزریقی (DNA و کشته) بهطور معنیداری بالاتر از شاهد بودند (0/05>p)، درحالیکه بیشتر شاخصهای ایمنی در روش خوراکی تحت تأثیر قرار نگرفتند (0/05<p). کارایی واکسن در تیمارهای تزریقی DNA و کشته بهترتیب 70 و 75 درصد و در تیمارهای خوراکی DNA و کشته بهترتیب 40 و 35 درصد بود. شاخصهای رشد در تیمارهای تزریقی بهبود معنیداری نسبت به شاهد نشان دادند (0/05>p)، اما شاخصهای خونی تحت تأثیر نوع واکسن و روش تجویز قرار نگرفتند (0/05<p). بهطور کلی، تجویز تزریقی واکسن DNA کارایی مشابه واکسن کشته داشت و واکسن خوراکی DNA نیز نسبت به واکسن خوراکی کشته عملکرد بهتری نشان داد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
