fa ارزیابی اثرات کادمیوم بر غلظت پروتئین کل پلاسمای میگوی پاسفیدغربی (Litopenaeus vannamei) در شوری های مختلف شیلات Fisheries پژوهشي Research <span style="line-height:2;"><span style="font-family:yekanYW;"><span style="font-size:12pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt">فلزات سنگین به عنوان یکی از مهم‌ترین آلاینده‌های اکوسیستم‌های ساحلی مطرح می‌باشند. این فلزات به دلیل نیمه عمر بالا، سمیت زیاد برای آبزیان و بزرگنمایی زیستی طی زنجیره‌های غذایی می‌توانند اثرات مشخص و پایداری بر موجودات داشته باشند. کادمیم یکی از مهم‌ترین فلزات سنگین ناشی از ورود فاضلاب‌های صنعتی و صنایع مربوط به پالایش و استخراج نفت در محیط‌های دریایی است. میگوی پاسفید غربی (</span><i><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">Litopenaeus</span></i><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt"> <i>vannamei</i></span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt">) گونه پرورشی مهم جهانی و گونه‌ای ایده‌آل جهت مطالعات اثر آلاینده ها از جمله فلزات سنگین می باشد. میگوی پاسفید غربی تنظیم کننده و مقاوم به تغییرات شوری می‌باشد. هدف از انجام این مطالعه تعیین سمیت کادمیوم بر میگوی پاسفید غربی و بررسی کاهش یا افزایش میزان پروتئین گونه تحت تاثیر غلظت های تحت کشنده کادمیوم در شوری های محیطی متفاوت می باشد.&nbsp; بدین منظور آزمایشی برای تعیین </span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">LC50</span><span style="font-size:9.0pt"> میگوی پا سفید غربی به عنوان گونه مدل جهت ارزیابی اثرات مواجهه با کادمیم در مخازن 300 لیتری انجام شد. ۹۶ ساعت </span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">LC50</span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt">&nbsp; کادمیم بر میگوی پاسفید غربی 56/6 میلی گرم بر لیتر محاسبه گردید. با توجه به غلظت حد کشندگی فلز کادمیم بر میگوی پاسفید غربی 3 تیمار با غلظت‌های مختلف حاوی کادمیم کلراید ( از ۰.۵، ۱ و ۲ میلی گرم) و یک تیمار نیز به عنوان تیمار شاهد برای اطمینان از سالم بودن میگوها در نظر گرفته شد، سپس 3 غلظت متفاوت شوری محیطی شامل، 10، 20 و 30 قسمت در هزار انتخاب و به محیط آزمایش اعمال گردید. تیمارها و شاهد هرکدام با سه تکرار انجام شد و مدت زمان مواجهه با کادمیوم و شوری دو هفته 14 روز به طول انجامید.&nbsp; برای سنجش پروتئین کل پلاسما از کیت تجاری پارس آزمون استفاده گردید. سطوح پروتئین کل پلاسمای میگوی پاسفید غربی پس از گذشت 7 روز در معرض قرار گیری با کادمیم و شوری تغییراتی در میزان پروتئین کل پلاسما واقع گردید. این تغییرات که در شوری 10 میلی گرم در لیتر (</span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">ppt</span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt">) ابتدا با افزایش غلظت کادمیوم میزان پروتئین کل افزایش یافته و سپس کاهش می یابد به طوری که در غلظت 2 میلی گرم بر لیتر نسبت تیمار شاهد کاهش معنی داری یافته است. در شوری های 20 و 30 میلی گرم در لیتر (</span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">ppt</span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt">)، میزان پروتئین کل با افزایش غلظت کادمیوم در مقایسه بین تیمارها تا حدی کاهش می یابد ولی این کاهش از نظر آماری معنی داری نمی باشد. پس از گذشت مدت زمان 14 روز نیز با افزایش شوری کاهش معنی داری پیدا کرد (05/0> </span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">P</span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt">). به طوری که بیشترین میزان پروتئین کل پلاسما در شوری 10 و کمترین آن در شوری 30 می باشد. با افزایش غلظت کادمیوم نیز میزان پروتئین کل تا حدی کاهش یافته و تیمار با غلظت 2 میلی گرم بر لیتر کادمیوم و شوری 30 کاهش معنی داری هم نسبت به تیمار شاهد و هم نسبت به دیگر تیمارها نشان می دهد (05/0> </span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">P</span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt">). غلظت کل پروتئین پلاسما با افزایش غلظت کادمیم نسبت به نمونه شاهد کاهش معنی داری پیدا کرد. تجزیه و تحلیل داده های آزمایشات سمیت تحت کشنده در این مطالعه با استفاده از نرم افزار </span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">SPSS 19</span><span style="font-size:9.0pt"> انجام گرفت. برای تعیین اختلاف معنی دار در کل تیمارهای آزمایش در مورد فاکتورهایی که نرمال بودند، از آنالیز واریانس یک طرفه (</span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">One Way ANOVA</span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt">) استفاده شد. در نتیجه استرس ناشی از کادمیوم در شوری های مختلف در کوتاه مدت منجر به کاهش پروتئین کل پلاسما در میگو پاسفید غربی&nbsp; (</span><i><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt">Litopenaeus</span></i><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt"> <i>vannamei</i></span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt">) گردید.</span></span></span></span></span></span> <span style="line-height:2;"><span style="font-size:14px;"><span style="font-family:yekanYW;"><span style="color:black">Heavy metals are among the most important pollutants in coastal ecosystems. Due to their long half-life, high toxicity to aquatic organisms, and biomagnification through food chains, these metals can have significant and persistent effects on living organisms. Cadmium is one of the major heavy metals introduced into marine environments through industrial wastewater and activities related to oil refining and extraction. The Pacific white shrimp (<i>Litopenaeus</i> <i>vannamei</i>) is a globally important aquaculture species and an ideal model organism for studying the effects of pollutants such as heavy metals. This shrimp species is osmoregulatory and tolerant to salinity fluctuations. The aim of this study was to determine the toxicity of cadmium to <i>L. vannamei</i> and to investigate the changes in plasma total protein levels under sublethal concentrations of cadmium at different environmental salinities. For this purpose, an experiment was conducted in 300-liter tanks to determine the LC₅₀ of cadmium for <i>L. vannamei</i> as a model species. The 96-hour LC₅₀ value for cadmium was calculated to be 6.56 mg/L. Based on this result, three treatments containing different concentrations of cadmium chloride (0.5, 1, and 2 mg/L) were prepared, along with a control group to ensure shrimp health. Three different salinity levels (10, 20, and 30 ppt) were applied to the experimental environments. Each treatment and the control group were performed in triplicate, and the exposure period lasted for 14 days. Plasma total protein levels were measured using a commercial Pars Azmoon kit. After 7 days of exposure to cadmium and varying salinities, noticeable changes were observed in plasma protein levels. At a salinity of 10 ppt, plasma total protein initially increased with rising cadmium concentration but then decreased, showing a significant reduction at 2 mg/L compared to the control group. At salinities of 20 and 30 ppt, plasma total protein slightly decreased with increasing cadmium concentration; however, this reduction was not statistically significant. After 14 days, a significant decrease in total plasma protein was observed with increasing salinity (P < 0.05), with the highest value at 10 ppt and the lowest at 30 ppt. Increasing cadmium concentration also led to a reduction in total plasma protein, with the 2 mg/L cadmium and 30 ppt salinity treatment showing a significant decrease compared to both the control and other treatments (P < 0.05). Overall, plasma total protein levels decreased significantly in response to cadmium exposure compared to the control group. The sublethal toxicity data were analyzed using SPSS version 19. One-way ANOVA was employed to determine significant differences among treatments for normally distributed data. The results indicate that short-term cadmium-induced stress under different salinity levels leads to a decrease in plasma total protein in the Pacific white shrimp (<i>Litopenaeus</i> <i>vannamei</i>).</span></span></span></span><br> &nbsp; فلزات سنگین, میگو پا سفید غربی, پروتئین پلاسما Heavy metals, Pacific white shrimp (Litopenaeus vannamei), Plasma protein 79 87 http://jmb.ahvaz.iau.ir/browse.php?a_code=A-10-736-1&slc_lang=fa&sid=1 jafar ehsani جعفر احسانی Jafarehsani@iau.ac.ir 10031947532846007794 10031947532846007794 Yes Department of fisheries, Arv.C., Islamic Azad University, Abadan, Iran گروه شیلات، واحد بین‌المللی اروند، دانشگاه آزاد اسلامی، آبادان، ایران